உனக்கு வருத்தத்தை கொடுத்து..,

உன்னை ஈன்றவரும் இன்னல்களை 

இரைத்து..,

உன் கைப்பிடித்து அழைத்து 

மகிழ்த்திடு என உன்னை பொய்யாய் வாழ்த்திட 

சொல்லுதடி..,

அடிமேல் அடிவிழுந்து 

அளவின்று அழுகும் அழகிய உன் மனம் 

இரவு, பகல் எதுவென்று அறியாமல் 

கையேந்தி நிற்கிறாய்..,

பிறரின் யாசகத்திற்காக அல்ல,

சிறிய பாசத்திற்காக..,

உன் சின்னஞ்சிறு முகத்தில் 

சற்று சிறிதாகத் தெரிந்த சினத்தினை அறிந்த 

நிலவின் தேவதைகள் சிறகை உமக்கு 

சீதனமாக அளித்து, அதனை உன் தோள்களில்

சுமந்து சென்று வளர்பிறைப் போல் வளர்த்திடு..,

அப்பொழுது தான் நட்சத்திரங்களும் 

உன்னை சிறைபிடிக்கும் எதிரியாக அல்ல!

அவைகளின் தோழியாக.., 

- sathick

அது மீண்டும் அடைய இயலா! 

அது பிரிய விரும்பா தருணம்! 

அது திகட்ட ஒரு இன்பம்!

அது இன்பத்தின் உட்ச்சம் 

அது அண்டத்தின் அலைவரிசை! 

அது பிறப்பின் பாக்கியம் 

அது காதலின் அலைவரிசை! 

அது அணு அணுவாய்! 

அடையும் ஒரு சுகம்!

எனக்கு அறுபது!

மனைவிக்கு ஐம்பத்தியேழு!

நான் அடைகிறேன் இன்பம்! 

இன்று வரை, 

அடைவேன் இன்பம் வரும்! 

காலம் வரை..,

பிறகும் குறையாது. என்!

மரத்திற்கு பிறகும் அழியாது!

பிரதிபலிக்கும் பிறர் வாழ்வில்!

“திருமணம்”

காற்றின் அலையுடன் குயிலோசை!

தொலைதூரம் காண முடியாது,

மரம் அதற்கு தடை.

மரத்தினால் காண முடியாது!

மரம் உணர்ந்த இன்பம்!

அதை,

மனிதன் கண்டு உணர்ந்தால்,

அதுவே, 

இயற்கை!

-சையது பைசல்

துணை தேடும் வாலிபனின் குரல்

எதிர்க்கால துணையை நினைத்து

சில புலம்பல்!

என் வருங்காலத் துணை. அவள்!

"பேரித்தம்பழம்" தோற்றத்தில் பிரம்மாண்டம் இல்லை.

ஆனால், பலனோ, சுவையோ, குணமோ

பிரம்மாண்டம்.

குணத்தில் அவள் பலா!

ஆண்களை நெருங்க விடமாட்டாள்!

அவள் அடைந்தவனை வேறொன்றை

நினைக்க விடமாட்டாள்.

அலங்காரத்தில் மிகைத்தவள்

உபசரிப்பில் சிறந்தவள்.

பெண்ணின் விரல் நுணியும் அழகு!

என் துனையின் நகக்கனுவும் அழகோ அழகு!

பெண்ணின் நலினமும் அழகு

பெண்ணின் நடையும் அழகு

நளினம்! சூரிய உதயம்

நடை! நதியின் ஓட்டம்

அவளின் இந்த அழகை பிறர் காண விடமாட்டாள்!

அவளின் வெட்கம் என்ற போர்வை மறைத்து விட்டது.

பெண்ணின் குரலும் அழகு

பெண்ணின் கூந்தலும் அழகு

ஆனால் மறைத்து விட்டது "வெட்கம்"

மறைத்து மறைத்து அவள் புகழ்!

"உட்ச்சம்"

அவளை வர்நிக்க வார்த்தை இல்லை

எனக்கு வாய்த்த அடிமை இயற்கை, பழம்...,

என் தந்தைக்கு என் தாய்

எனக்கு அவள் அவள் அவள்!

என் முதுமைக்கும் அவள்

என் மரணத்திற்கு பிறகும் 

அவள் அவள் அவள்...,

"காதல்"

"முதல்இரவு"

என் கடமை நீ!

என் நிகழ்காலம்,எதிற்காலம் இரண்டும் நீ!

என் நம்பிக்கையின் மருவுருவம் நீ!

குளிர் நீக்கும் கருவி

தாகம் தீர்க்கும் பிறவி

என் துயர் துடைத்து

என் சுமை சுமந்து

வாழ்வின் எல்லை கொண்டு சென்றால்

மரணமும் நம்மை பிரிக்காது

ஒன்றாய் கொண்டு சென்றால்....,

"காதல்"

"முதல்இரவு"

மீண்டும் அதே பொழுது.

-சையது பைசல்

https://youtu.be/pG-o702hHuo-YouTube for video